FAQ

FAQ czyli pytania najczęściej zadawane przez naszych pacjentów Na tej stronie zamieszczamy odpowiedzi na pytania, z jakimi najczęściej zwracają się do nas nasi pacjenci. Masz pytanie? Prześlij je na adres: fizjoclinic@fizjoclinic.com.pl, a postaramy się w jak najkrótszym czasie na nie odpowiedzieć. Za wszystkie nadesłane pytania serdecznie dziękujemy.
Pytania:
  1. Kiedy można spodziewać się efektów rehabilitacji?
  2. Czy rehabilitacji powinien towarzyszyć ból?
  3. Jaką ilość zabiegów należy „przyjąć”, żeby dobrze się czuć?
  4. Co to jest rwa kulszowa i na czym polega w tym przypadku rehabilitacja?
  5. Na czym polega chondromalacja stawu kolanowego i jak można ją leczyć?
Odpowiedzi:
1. Kiedy można spodziewać się efektów rehabilitacji? Rehabilitacja jest procesem rozciągniętym w czasie. Efektów można spodziewać się:
  1. natychmiast, niemniej jednak, ażeby zapobiec rychłemu nawrotowi dolegliwości należało by działania rehabilitacyjne stosować jeszcze przez pewien czas od ich ustąpienia,
  2. w terminie bardziej odległym (np. tydzień, dwa tygodnie, miesiąc, pół roku) – w zależności od organizmu każdego z nas INDYWIDUALNIE lub też w zależności od dolegliwości/ choroby/ stopniowania procesu rehabilitacyjnego ze względu na wskazania i przeciwwskazania w danej jednostce chorobowej.
Wyżej przedstawiony podział wywodzi się z tego, iż każdy z nas jest inny – „Człowiek jest człowiekowi  nierówny”. Budowa każdego organizmu jest teoretycznie taka sama, niemniej jednak możemy różnić się od siebie przykładowo:
  • właściwościami poszczególnych układów,
  • zmianami, które zaszły pod wpływem naszej aktywności życiowej (będące konsekwencją naszej codziennej działalności) np. zmiany zwyrodnieniowe wynikające z nadmiernych przeciążeń lub wynikające ze stopniowego zużycia struktur naszego organizmu wraz z wiekiem,
  • dziedziczonymi cechami genetycznymi np. cukrzyca w rodzinie, nadciśnienie tętnicze, schizofrenia,
  • patologicznymi zmianami rozwojowymi, niejednokrotnie uwarunkowanymi również genetycznie, np. mózgowe porażenie dziecięce, wodogłowie,
  • zmianami, które zaszły w wyniku różnorodnych urazów, nabytych chorób, nałogów.
Dlatego też, każdy posiada podobne, ale różnicujące nas od siebie ustroje. Jedne osoby mają bardziej wrażliwy układ nerwowy, inni bardziej wrażliwy układ odpornościowy, itd. Jest to uwarunkowane fizjologicznie, biologicznie, środowiskowo, ekonomicznie, charakterologicznie, chorobowo. Cechy organizmu, jakie posiadamy, korelują między sobą, dając efekt końcowy – INDYWIDUALNĄ OSOBĘ. Biorąc to wszystko pod uwagę – każdy z nas posiada inne predyspozycje poszczególnych układów organizmu – układu nerwowego, hormonalnego, krążenia, oddechowego i innych, oraz inaczej wykształcone cechy motoryczne i sprawności fizyczno-psychiczne, takie jak: wytrzymałość, siła, skoczność, szybkość reakcji, szybkość dynamiczna, gibkość, zwinność, koordynacja nerwowo – mięśniowa, koordynacja wewnątrz mięśniowa, procesy adaptacyjne do wysiłków psychicznych i fizycznych, wrażliwość i pobudliwość indywidualna każdemu. WSZYSTKIE TE CECHY I PREDYSPOZYCJE MAJĄ OGROMNY WPŁYW NA EFEKT REHABILITACYJNY. Dlatego, bywa również tak, że działania rehabilitacyjne w trakcie ich stosowania nie dają odczuwalnych efektów, ale zmiany, które zaszły w organizmie podczas stosowanych ćwiczeń kinezyterapeutycznych/ zabiegów fizykalnych/ masażu/ manipulacji/ mobilizacji /terapii leczniczych, mogą skutkować w okresie późniejszym nagłym lub stopniowym cofaniem się objawów bólowych/ chorobowych, co często przez pacjentów, błędnie, nie jest wiązane z postępem rehabilitacyjnym np. poprawa stanu zdrowia po okresie 2 tygodni lub 2 miesięcy od zakończenia rehabilitacji. 2. Czy rehabilitacji powinien towarzyszyć ból? Ból podczas rehabilitacji może nam towarzyszyć, ale nie musi. Niemniej jednak, działania fizjoterapeutyczne często odbywają się poprzez ból, który w tym przypadku jest nieunikniony, ażeby osiągnąć pożądane rezultaty związane z poprawą stanu zdrowia pacjenta. Ból może być wynikiem reakcji organizmu na bodziec np.:
  • mechaniczny, przykładowo może to być rozciąganie lub ucisk podczas masażu / ćwiczeń,
  • elektromagnetyczny, przykładowo podczas działanie pola magnetycznego itd.
Reakcja naszego organizmu na poszczególne bodźce pochodzące z otoczenia może być bardzo różna – w tym także znajduje się – reakcja bólowa lub także subiektywne odczucie każdego z nas związane z pogorszeniem się naszego stanu zdrowia, co także może mieć miejsce. Takie subiektywne odczucie pogorszenia się naszego stanu zdrowia dzień / dwa / trzy dni po zabiegu fizjoterapeutycznym (w zależności od organizmu czas ten może być krótszy lub dłuższy), jest jedynie TYMCZASOWĄ reakcją organizmu na działania lecznicze i należy ją traktować jako zwiastun stopniowego polepszania się naszego stanu zdrowia, jednakże nie stanowi to reguły prawdziwej dla każdego – czasem jest to sygnał dla terapeuty do zmiany toku rehabilitacji. Podsumowując – należy pamiętać, że bólu nie należy traktować jako zły rezultat rehabilitacji, a jako efekt przejściowy, wpisany w proces rehabilitacji. 3. Jaką ilość zabiegów należy „przyjąć”, żeby dobrze się czuć? Należy pamiętać, iż sformułowanie „dobrze się czuć” nie jest jednoznaczne z „wyzdrowieć” lub „zapobiec nawrotowi objawów chorobowych”. Rozważając w/w opcje, dobrze czuć się możemy już po jednym zabiegu, niemniej jednak bez dalszej kontynuacji możemy spowodować szybki powrót dolegliwości chorobowych. Często proces rehabilitacji może także prowadzić do całkowitego wyzdrowienia, jednak na pewno nie nastąpi to po jednorazowym zabiegu. Jak sama definicja rehabilitacji mówi: „Rehabilitacja to proces medyczny (…)”* – czyli jest to PROCES, któremu najczęściej towarzyszą następujące etapy:
  1. Wczesna diagnoza dolegliwości chorobowych lub też dolegliwości związanych niejednokrotnie z rekonwalescencją np. po operacjach, kontuzjach, złamaniach
  2. Decyzja o podjęciu działań leczniczych – rehabilitacyjnych
  3. Prognoza tycząca się możliwości leczniczych
  4. Realizacja działań leczniczych – rehabilitacja fizjoterapeutyczna:
    1. usunięcie dolegliwości – osiągnięcie dobrego samopoczucia pacjenta,
    2. utrwalenie dobrego samopoczucia pacjenta i doprowadzenie do zdrowego stanu zdrowia** –  poprzez tzw. profilaktykę wtórną, która ma za zadanie utrwalić pozytywne rezultaty rehabilitacji i przeciwdziałać nawrotowi dolegliwości chorobowych.
  5. Realizacja działań leczniczych we własnym zakresie przez pacjenta – ciągłe monitorowanie własnego stanu zdrowia, regularnie wykonywane przez pacjenta: badania profilaktyczne oraz lekarskie wizyty kontrolne, a także zachowana ciągłość profilaktyki wtórnej stosowanej przez pacjenta np. ukierunkowane ćwiczenia w warunkach domowych uczęszczanie na basen, masaż 2 razy w tygodniu (informację dotyczącą profilaktyki wtórnej w warunkach domowych uzyskuje się od lekarza / fizjoterapeuty – jeśli nie powiedzą – NALEŻY SIĘ PYTAĆ!).
Podsumowując, zważywszy na indywidualne cechy każdego organizmu oraz rodzaj dolegliwości i/lub choroby, rehabilitacja może trwać dość krótko, ale może również trwać dłużej. Zalecana przez lekarzy i fizjoterapeutów, standardowa ilość zabiegów, która pozwala, ażeby cały cykl rehabilitacyjny – fizjoterapeutyczny (patrz wyżej- proces rehabilitacji), miał miejsce, wynosi 10 zabiegów. *     cyt. za: www.wikipedia.pl ** zdrowy stan zdrowia – sformułowanie powinno być rozumiane w sensie rokowań i możliwości rehabilitacyjnych w danej jednostce chorobowej w odniesieniu do konkretnego pacjenta. 4. Co to jest rwa kulszowa i na czym polega w tym przypadku rehabilitacja? Rwa kulszowa jest wywołana uciśnięciem korzenia nerwu rdzeniowego w odcinku lędźwiowym lub krzyżowym kręgosłupa (głównie zdarza się w odc. L4-L5, S1). Najczęstszą przyczyną powstania rwy kulszowej jest:
  • zła nawykowa postawa ciała,
  • skoliozy (skrzywienia kręgosłupa),
  • przeciążenie pracą fizyczną i umysłową,
  • nagłe przeciążenie kręgosłupa w wyniku wykonania niekontrolowanego ruchu.
Początkowe dolegliwości rwy kulszowej najczęściej rozpoczynają się od bólu krzyża. Najważniejsze jest, aby zareagować w odpowiednim momencie, nie bagatelizując objawów, i nie doprowadzając do zaniedbania toczących się zmian patologicznych, które z upływem czasu mogą doprowadzić do tego, iż człowiek nie będzie w stanie ruszyć się z miejsca, a ból będzie na tyle dokuczliwy, że będzie uniemożliwiał normalne, codzienne funkcjonowanie. Niejednokrotnie rwa kulszowa ma przebieg sinusoidy – okresy zaostrzeń i okresy remisji dolegliwości. Takie nawroty dolegliwości następują, z reguły, już po kilku tygodniach i to najczęściej z podwójną siłą, powodując utrudnienia w chodzeniu mogą promieniować od pleców przez pośladek, udo, łydkę, aż do dużego palca stopy. Choremu, leżącemu na plecach, uniesienie wyprostowanej nogi w górę sprawia wielki ból, podobnie dzieje się przy pochylaniu do przodu z pozycji stojącej. Ból, również, sprawia pacjentowi uciśnięcie okolicy: pośladka, dołu podkolanowego oraz łydki. Postępowanie rehabilitanta z pacjentem zależy od stopnia nasilenia choroby:
  1. w stanach ostrych – stosuje się głównie: leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, leki rozluźniające mięśnie, pozycje ułożeniowe, odciążające kręgosłup i mięśnie okołokręgosłupowe,
  2. w stanach podostrych i przewlekłych – masaż leczniczy, zabiegi fizykoterapeutyczne tj. elektrofonoforeza, prądy TENS, galwanizacja.
  3. po przejściu dolegliwości – profilaktyka wtórna, m.in. basen, ćwiczenia wzmacniające mięśnie: grzbietu, ud, pośladków, brzucha. Tylko regularne dbanie o kręgosłup sprawi brak nawrotów dolegliwości chorobowych.
5. Na czym polega chondromalacja stawu kolanowego i jak można ją leczyć? Chondromalacja stawu kolanowego jest to proces stopniowej destrukcji chrząstki stawowej. Wyróżnia się 4 stopnie chondromalacji.  Pierwszy i drugi stopień uważa się za nieznaczny ubytek chrząstki, polegający na zmiękczeniu chrząstki i stopniowym jej zużywaniu się. Drugi i trzeci stopień chondromalacji to chrząstka z licznymi pęknięciami i ubytkami. Stopniowe rozmiękanie chrząstki w stawie kolanowym zdiagnozować  można na podstawie USG lub MR danego stawu. W zależności od stopnia chondromalacji stosuje się odpowiednie leczenie: I i II stopień chondromalacji:
  1. farmakologia w celu odżywienia płynu okołostawowego i wspomożenia odbudowy chrząstki stawowej (zastrzyki dostawowe z kwasu hialuronowego np. Synvisk, Go-on, Duroline,
  2. leki doustne: glukozamina z witaminą C, chondroityna, fitosterole,
  3. rehabilitacja usprawniająca poprawiająca mechanikę stawu kolanowego (mobilizacja rzepki, masaż funkcjonalny kończyny, zwiększenie elastyczności stawu [odpowiednie uelastycznienie mięśni, powięzi, ścięgien, więzadeł]),
  4. poprawa biomechaniki ruchu (korekta niewłaściwego toru ruchu podczas chodu, biegu, ćwiczeń),
  5. ćwiczenia sensomotoryczne i proprioceptywne zwiększające siłę mięśniową i usprawniające prawidłowe czucie wewnętrzne ruchu,
  6. zabiegi fizykalne, wspomagające proces rehabilitacji np. krioterapia, elektrostymulacja mięśni i inne zabiegi fizykalne, działające, przeciwbólowo, przeciwzapalnie i inne wspomagające leczenie.
III i IV stopień chondromalacji – kwalifikuje się do ingerencji operacyjnej w celu „załatania” (uzupełnienia) chrząstki stawowej, odbudowując ja, co można zrobic na różne sposoby:
  1. mikrozłamania powierzchni kości (nawiercanie komórek szpikowych w miejscu ubytku chrząstki, z których następnie wytwarza się nowa chrząstka),
  2. przeszczep autogenny (chodowla własnej chrząstki z komórek macierzystych i wstawienie jej w miejsce ubytków),
  3. przeszczep allogeniczny (od dawcy).
Zaleca się podczas operacji podanie czynników wzrostowych dostawowo, wspomagających odbudowę chrząstki. Często podczas operacji naprawy ubytku chrzęstnego towarzyszy eliminacja patologii towarzyszących, które wywołują uszkodzenia chrząstki stawowej kolana, czyli:
  • rekonstrukcja więzadeł krzyżowych,
  • usunięcie osteofitów,
  • korekta toru ruchu rzepki w stawie rzepkowo-udowym,
  • przyszycie łąkotki,
  • korekta osi kończyny (koślawość/szpotawość kończyny).
Po operacji również stosuje się farmakoterapię i po ok. 6 tyg.stopniowo wdraża się rehabilitację. Przyjmowanie leków doustnych i zastrzyki dostawowe w chondromalacji III i IVstopnia nie przynoszą rezultatów. NIE NALEŻY LEKCEWAŻYĆ chondromalacji stawu kolanowego, ponieważ z upływem czasu prowadzi ona do degeneracji całego stawu, zaburzając oś całej kończyny, rzutując na nieprawidłowe ustawienie miednicy, przykurcze mięśniowe, wywołując złe, wymuszone ustawienie całej sylwetki, powodując niewłaściwy chód i różnorodne problemy z kręgosłupem i stawami biodrowymi. Masz pytanie? Pisz do nas na adres fizjoclinic@fizjoclinic.com.pl. Na tej strony postaramy się jak najszybciej umieścić na nie odpowiedź!

Wszelkie prawa zastrzezone • Fizjoclinic © 2017